Pink Floyd in Terneuzen - 1968


Uit het boek Beroemd word ik toch wel… door Ariël Meeuwsen

            

17 Februari 1968

Pink Floyd in Terneuzen

Op vrijdag 16 februari schrijft de PZC: ‘Terneuzen wordt aanstaande zaterdag weer onbetwist 'poptown' van Zeeland met een beatevenement dat in de provincie zijn gelijke niet kent’. Wat is er aan de hand? Er wordt een ‘grandioos beatfeest’ in het Patronaat georganiseerd. Dit onder auspiciën van ,Het Kotje’ en de ,Image Klup’, zoals verder te lezen valt. ‘Er treden maar liefst vier bands op: Pink Floyd, Dragonfly [Middelburg], The Living Kick Formation [Dordrecht] en The Mooch [Goes]. Hun muziek wordt aangevuld met oprechte kreten van even oprechte dichters en waarschijnlijk enkele folkzangers. De groep treedt op met een lichtinstallatie van 5.000 watt, aangevuld met kleurenspots, dia's en films. In Terneuzen speelt de popgroep tijdens het eerste gedeelte'. In advertenties wordt aangekondigd dat Pink Floyd al om 7 uur zal optreden. En de naam The Mooch is door een zetfout ineens in The Moods verandert.

Pink Floyd

In de week dat The Moody Blues in Terneuzen [gepland op 21 feb. 1968] en Vlissingen zullen optreden staan ze met het nummer Nights In White Satin pardoes op nummer één in de Veronica Top 40. Om kort te gaan, geen Moody Blues naar Zeeuws-Vlaanderen. Want die zijn in één keer wereldberoemd. De Britse agent stuurt voor hun in de plaats Pink Floyd mét Syd Barrett. Ze hebben in de zomer van 1967 een bescheiden hit met Arnold Layne. Het is het tweede concert van Pink Floyd op het Europese vaste land [eerste in 1967 live in Rotterdam en voor het tv-programma Fanclub]. Het eerste met Dave Gilmour in de gelederen. De rest is historie en neemt in de Terneuzense volksmond soms mythische vormen aan. Vraag aan een willekeurige vijftiger of hij 'ze' toen in het Patronaat gezien heeft en het antwoord is 'ja natuurlijk, wie kan dat nou gemist hebben?'. Hierop afgaand, moeten de mensen zelfs het hele voorplein van het Patronaat gevuld hebben. Piet Pasveer: „Als het over die dag en dat optreden in het Patronaat gaat, is het zoiets als het concert van de Stones in Scheveningen of het eerste optreden van Springsteen in Nederland: als iedereen die er zegt te zijn geweest er werkelijk was, dan was het Patronaat 7 keer zo groot.” De waarheid is inderdaad helemaal anders.

Dragon Fly

Jaap vraagt de Walcherse groep Dragon Fly om in het ‘na-programma’ te spelen. Als laatste act. Het is een bekende, op dat moment misschien wel Zeeland’s beste, band met zanger Johnny Kaljouw en gitarist Rudy de Queljoe (later Brainbox). Ze staan met hun eerste single Celestial Dreams in de Veronica Top 40. De anderen [The Living Kick Formation en The Mooch] zijn gewone beatbandjes met wat leuke covers. Als opener wordt de Terneuzense ‘beatshow’ al om 6 uur geprogrammeerd. Een groepje van drie hipgeklede Terneuzense meiden die op de populaire beatmuziek dansen en bewegen.

Eén ding is zeker. Dragon Fly treedt die historische dag in februari op in het na-programma van Pink Floyd en trekken een kleine vijfhonderd belangstellenden. Pink Floyd zelf is slechts bekend bij een select publiek. „We kwamen vooral voor Dragon Fly want die hadden een aparte show en die waren allemaal beschildert. Een soort van KISS avant la lettre. Bovendien had iedereen ze wel eens gezien of in ieder geval van die band gehoord. Hoewel ze híer nog nooit gespeeld hadden. Wie kende Pink Floyd nou? Arnold Layne?, nooit van gehoord!," schetst plaatselijk ‘concertganger’ Peter Ploegaert de sfeer voor het concert. Wat de bezoekers die er waren vooral bijblijft zijn de geweldige lichteffecten die door middel van een toetsenbord worden gefabriceerd. Volgens sommige concertgangers door een melige roadie, met z'n voeten voor de vloeistofprojector. Wout Bareman, vriend en collega journalist van Co Meertens: „Heel mooi was de vloeistofprojectie, die zorgde voor een extra showelement bij het optreden van Pink Floyd.

Jaap Guerand (manager van de band van Co - The Hitch Hikers - en manusje-van-alles) en Co hadden dat allebei gezien. ‘Dà moen’k oek èn’, zegt Co. Guerand had het hoor, een week later bij het eerstvolgende optreden van The Hitch Hikers in Het Kotje. Een formidabele lichtshow, inclusief vloeistofprojectie, had is in één week voorelkaar gefikst."

Ooggetuige J.C. Hubregtse in de Hitweek van 1 maart: „Aan het geluid moest iedereen even wennen. Wat is dit? Het is geen beat, ja wat is het eigenlijk? Het is een volkomen homogene geluidsbrij, veroorzaakt door drums, gitaren, orgel en een menselijke stem, waarbij het haast niet uit te maken is wie wat voor zijn rekening neemt. Dit is perfect uitgeballanceerd samenspel. Mijn enige bezwaar zou kunnen zijn dat het te vlak is, er springt niks uit, het is allemaal één'.

Dave Gilmour

Er is bij dit optreden van Pink Floyd iets bijzonders aan de hand. De paar honderd bezoekers zien Pink Floyd namelijk als vijfmans-formatie op het podium staan, dat snel daarna in een kwartet zal veranderen. Dave Gilmour hierover in 2006: „Eind 1967 was ik in Londen teruggekeerd vanuit Parijs. Daar had ik een jaar gespeeld met een band, maar dat was niks geworden. Ik maakte nog wel muziek maar in Londen moest ik aan de slag als chauffeur van een kleermaker om aan de kost te komen. Met Pink Floyd ging het live niet al te best. Vooral Syd Barrett was een ramp. Ik zag ze in december in de Royal College Of Art spelen.

Na afloop kwam Nick [Mason] naar me toe en vroeg: 'wat zou je ervan zeggen als we je zouden vragen om bij ons te komen spelen?'. Ik zei meteen ja! We zijn samen de studio ingekropen om A Saucerful Of Secrets op te nemen. Syd kwam dan al niet meer opdagen. Ik heb hooguit vier of vijf keer samen met Syd erbij opgetreden." Het Terneuzense optreden is wat dat betreft zondermeer gedenkwaardig. Als Pink Floyd terugkeert naar Engeland gaat het steeds slechter met Syd en de onderlinge sfeer is verziekt. Gilmour: „We reden naar Ladbroke Grove en iemand zei: 'Zullen we Syd nog even oppikken?'. Iemand anders, waarschijnlijk Roger [Waters], zei: 'Naaah, laten we dat maar niet doen'. Toen waren er nog vier."

Van het optreden van Pink Floyd worden overigens (illegaal) film- en geluidsopnames gemaakt. Zoals bij zoveel Pink Floyd concerten, komt er later een witte elpee uit van de dag in het Patronaat. Op de achtergrond hoor je onophoudelijk gerinkel. Bij nader onderzoek is dat afkomstig van de sporen die de jongens aan hun laarzen dragen. Een nieuwe modetrend in die dagen.

Kickeffect

Op maandag 19 februari schrijft de PZC onder de kop 'Kickloos Beatfestijn': 'Een geur van wierook, lichtflitsen afgewisseld met zwemmerige vloeistofbeelden en een verpletterende geluidsexplosie die nog ergens deed denken aan elektronische muziek. Dat zijn de indrukken van het beatfestijn dat zaterdagavond in wisseldienst zowel in het Vlissingse Concertgebouw als in het Patronaat te Terneuzen'. De criticus van de PZC is in ieder geval niet onder de indruk van wat The Living Kick op het podium presteert. Het publiek raakt maar niet in trance, het stikstofapparaat dat voor dikke rookwolken moet zorgen doet z'n werk niet en met het beoogde 'kickeffect' is het al even droevig gesteld. 'Er was er welgeteld één die een kick had, de zanger'.

De act van Dragon Fly wordt een stuk beter beoordeeld en zelfs Roger Waters is tijdens de persconferentie complimenteus: 'Dragon Fly is een zeer goede groep'. Op de vraag wat hij van de Nederlandse beatwereld denkt antwoord hij: 'In Nederland is men veel vooruitstrevender dan in Engeland'. Vindt Pink Floyd het Engelse publiek dan ouderwets? 'Dat blijkt wel uit de populariteit die Cliff Richard nog steeds in Engeland geniet', aldus drummer Nick Mason. Bij Dragon Fly zijn aardige lichteffecten te zien, maar Pink Floyd laat zien dat het nog stukken beter kan. 'Met doordringende muziek en lichtflitsen maakten zij hun optreden tot een fascinerend iets. Toch kon niet iedereen de voorstelling tot het einde bijwonen. Velen moesten op de gang weer bijkomen'.

In Terneuzen zijn er ten opzichte van Vlissingen nog een paar bijzonderheden te vermelden. Daar speelt in de plaats van de Rotterdamse Endatteme Juggroup de Goese beatband The Mooch. Verder meldt de PZC: 'Een opvallend element was wel dat de verschillende groepen zeer weinig hebben gespeeld en dat de jongens en meisjes die er de centjes voor over hadden zich in de tussentijd zelf moesten vermaken'. Geen oprechte dichters, noch enkele folkzangers dus. Tussen de optreden niets dan stilte. 'Rond twaalf uur keerde de grote stilte weer in Terneuzen (en in Vlissingen gebeurde dat een uurtje later)'.

 

(C) Foto`s Marian Gijselhart - Mattele. Bron Ariell Meeuwsen - niets van deze pagina mag zonder toestemming gepubliceerd worden

 

TERUG