Pink Floyd Fans Nederland

Verhalen: Syd Barrett - A Celebration door Astrid Marquenie

Geplaatst op Friday 04 November @ 08:48:14 GMT+1 door floydiantheo

Roger Keith (‘Syd’) Barrett uitgebreid herdacht

Afgelopen woensdagavond 26 oktober was het eindelijk zover: met de nachtboot van Hoek van Holland naar Harwich en vervolgens naar Cambridge. De tickets voor de herdenkingsavond ‘Syd Barrett - A Celebration’ op donderdag 27 oktober 2016 zaten veilig opgeborgen in mijn handtas. Als locatie voor de herdenkingsavond met onder meer de Zweedse band Men on the Border, was gekozen voor het uit 1875 stammende theatergebouw The Corn Exchange. Een uitgesproken locatie omdat Syd daar in 1972 samen met zijn band Stars voor de allerlaatste keer het podium beklom. De stad Cambridge bewees met deze avond de Pink Floyd-legende eer en maakte daarbij gebruik van het feit dat hij dit jaar 70 jaar zou zijn geworden en dat het 10 jaar geleden is dat hij overleed.


Na een rustige nacht (er stond gelukkig nauwelijks wind) kwamen we om 06.30 uur aan in Harwich. De auto konden we vlot van de boot krijgen. Om de ochtenddrukte op de snelweg te vermijden, reden we via Haverhill naar Cambridge. Even na 09.00 uur arriveerden we bij ons hotel aan Hills Road. Zonder dat we het daarop hadden uitgezocht, bleek dit hotel tien huisnummers verwijderd van Syd’s voormalige ouderlijk huis, terwijl zich om de hoek aan Rock Road het huis bevond waar Roger Waters ooit met zijn moeder en broer woonde en stond last but not least tegenover ons hotel het Sixth Form College v/h de County High School for Boys. Deze school met zijn indertijd sadistische ‘teachers’ was een grote inspiratiebron voor de songteksten en beelden in The Wall. We raakten al meteen helemaal in een Floyd-sfeer.

Het fijne van zo vroeg in de ochtend aankomen is, dat je nog een hele dag voor je hebt. En die tijd hebben we benut door naar Grantchester Village en over Grantchester Meadows te lopen, mij realiserend hoeveel tijd en met plezier drie van de Floyd-mannen in dit natuurgebied tijdens hun jeugd hebben doorgebracht. ‘The endless river’ Cam flowde kalmpjes aan onze rechterhand en we spotten nota bene een ‘kingfisher’, waarover wordt gezongen in de song Grantchester Meadows. Via het voormalige ouderlijk huis van David Gilmour (red. zie foto 1) liepen we naar The Anchor in Silver Street om daar wat te drinken en te eten voordat we naar The Corn Exchange zouden gaan. Ook in The Anchor ontgaat het je niet dat Pink Floyd en met name Syd Barrett een belangrijke geschiedenis in Cambridge heeft achtergelaten; naast verschillende foto’s van de band (met Syd) en Syd solo, vind je in deze eetgelegenheid aan de Cam ook twee mooie muurschilderingen waarop Syd’s beeltenis prijkt. Zo veel in Cambridge doet je aan Floyd denken… het plaatje werd steeds completer… een soort voorspel op wat de avond zou brengen.

Kunstwerk

Maar voordat de avond begon, had er al eerder die dag in The Corn Exchange een belangrijke gebeurtenis plaatsgevonden: Cambridge Live, de drijvende motor achter Cambridge Corn Exchange onthulde tijdens een VIP-receptie in aanwezigheid van Syd’s familieleden en andere genodigden een kunstwerk ter herinnering aan Syd, genaamd ‘Coda’. Het kunstwerk is ontworpen door de kunstenaars Clare Palmier en Spadge Hopkins en is vervaardigd door Cory Burr. Het heeft een permanente plaats gekregen aan de muur in de foyer van The Corn Exchange. Het verticale object meet zo’n 130x50 cm (inschatten is niet mijn sterkste kant, en ik had geen centimeter bij me J) en heeft een spiegelend oppervlak. Ongeveer de helft ervan wordt in beslag genomen door een ronddraaiende schijf die refereert aan een fietswiel en daarmee aan de song Bike. Achter de ronddraaiende ‘spaken’ zie je verschillende beeltenissen van Syd elkaar afwisselen. Op de onderste helft van dit object vind je een afbeelding van de body van Syd’s memorabele met spiegeltjes beplakte 1962 Fender Esquire gitaar.

Band met orkest

’s Avonds aangekomen in de Corn Exchange bleek het in de foyer al flink vol. Concertgangers bewonderden en fotografeerden ‘Coda’ uit alle mogelijke hoeken. Op drie schermen aan de muren van de foyer werden foto’s van Syd vertoond, vanaf een van de prilste foto’s waar hij als 1,5 jarige schattige peuter in een soort ‘jurkje’ met blote armpjes en beentjes op een dekentje in het gras zit tot en met zijn Floyd- en after-Floydtijd. Om de aanwezigen alvast in de stemming te brengen, speelde in een hoek van de foyer - zowel voorafgaand als na afloop van het herdenkingsconcert - de Duitse tributeband Pünk Flöyd. Doordat deze band instrumenten gebruikte als onder meer een contrabas en ukelele, klonken nummers als See Emily Play, Bike en Scarecrow heel vernieuwend in de oren. Hier en daar spotte ik tussen de bezoekers nog een ‘bekend gezicht’, onder wie Syd’s lookalike Edgar Blake die model stond in een videoclip over Syd Barrett en kunstenaar Duggie Fields, de buurman van Syd in het Londense Wetherby Mansions (waar de cover voor het album The MadCap Laughs is geschoten).

‘Syd Barrett - A Celebration’ begon om 20.00 uur. Onder de bezoekers waren onder anderen 42 familieleden van Syd, onder wie zijn jongste zuster Rosemary Breen en zijn neef Ian Barrett, vroegere vrienden en oud-collega’s. De muzikale invulling werd verzorgd door de 5-koppige Zweedse band Men on the Border (verder in het artikel MOTB genoemd), de enige band ter wereld die Syd’s solowerk speelt van zijn albums The MadCap Laughs en Barrett. Maar dan wel vanuit een geheel eigen en interessante inbreng; het zijn zeker geen kopietjes van de Barrett-originelen. De band werd bijgestaan door het 50-koppige Sandviken Symphony Orchestra. MOTB bestaat uit Goeran Nystroem (leadzang, gitaar), Phil Etheridge (leadgitaar, zang), Herbie Parkin (bas), Björn Hammarberg (drums, zang) en Odd Westby (gitaar, zang). Special guests bij MOTB waren Jan Stumsner (gitaar) en Peter Holmstedt (bas), beiden afkomstig van de Zweedse PF-tributeband P-Floyd.

Voor de psychedelische lichteffecten zorgde niemand minder dat Peter Wynne Wilson, die tussen 1966 en 1968 met Pink Floyd werkte tijdens optredens in de Londense clubs UFO en Roundhouse. De originele vloeistofprojecties ontbraken dan ook niet. Een opstelling van projectoren en glasplaten met verf ertussen stond in het midden van de concertzaal.

David Gale, een voormalige schoolvriend van Syd, praatte de ruimte tussen de muziekstukken aan elkaar. Hij gebruikte daarvoor fragmenten uit songteksten van Barrett en greep terug naar herinneringen. Dit alles werd gecompleteerd door elkaar afwisselende beelden op een projectiescherm: foto’s van zowel Syd, als van zijn schilderijen en nog veel meer. Het programma was ingedeeld in vier ‘hoofdstukken’: ‘Summer’, ‘Autumn’, ‘Winter’ en ‘Spring’. Als ouverture én epiloog speelden band en orkest heel toepasselijk een instrumentale en verkorte versie van High Hopes. Deze enige niet-Barrett-song van de avond, zit vol nostalgie waarin jeugdherinneringen aan de tijd in Cambridge centraal staan.

Opvallend was dat gedurende het hele concert MOTB minder sterk werd belicht dan het orkest. Dit maakte op mij een bescheiden indruk, alsof men wilde voorkomen dat de aandacht voor Syd zou verflauwen. De eerste klanken van het tweede nummer (eveneens onderdeel van de ouverture) kwamen mij in eerste instantie onbekend voor. Het was het orkest dat hiermee het spits afbeet en in mijn oren klonk het alsof er een tune van een sciencefictionserie werd gespeeld. Maar al gauw bleek dat het hier om een symfonische interpretatie van Astronomy Domine ging. Zo anders… en zo mooi. Het programmaonderdeel ‘Summer’ werd gestart met het vrolijk klinkende Octopus. Lekker staccato gespeeld en met een vol geluid. Het gevoelige en kleine Wined and Dined startte met een tere fluit en barstte later in een wat bombastisch en reggae-achtig tempo los. Heel apart. Goed samenspel van band en orkest en harmonieën die klonken als een klok. Het mooie Terrapin werd opgedragen aan Syd’s voormalige vriendin Libby Gausden (die ook in de zaal zat). No good trying werd gebracht in een vlot klinkende rockuitvoering. Het programma-onderdeel ‘Autumn’ startte met een combinatie van Milky Way/I Never Lied To You, waarin een stevige baspartij en flinke drumbeat het geheel ondersteunden. Op het filmscherm werd tegelijkertijd een heelal met een soort noorderlichtflitsen vertoond. Heerlijk om je bij weg te laten voeren. Heldere klanken van - volgens mij - een xylofoon, gaven je het idee dat je sterren hoorde vallen. Heel toepasselijk gedaan. Grote verrassing was hoe Long Gone werd gebracht: gastzangeres bij dit nummer was familielid Rachel Barrett. Zij bracht dit nummer met een enigszins Amy Winehouse stemgeluid. Wat een stem! Vervolgens werd een drietal eigen nummers van MOTB gespeeld, met als laatste song voor de pauze hun eigen werk Destiny Today dat werd opgedragen aan Syd’s ex-vriendin Jenny Spires (ook een van de gasten deze avond)

Al zo’n 20 minuten voor de pauze werd het in het zaalgedeelte waar wij zaten - balkon achterin - vrij onrustig. Diverse mensen stonden op, gingen alvast wat te drinken halen en praatten door het concert heen. Dit was het enige minpuntje deze avond. Ik vond het vrij respectloos naar zowel Syd, zijn familie als naar de aanwezigen die wel rustig van het concert wilden genieten. Jammer. Na de pauze zette MOTB het onderdeel ‘Winter’ in met Dominoes, een van mijn favorieten. Dit was achterover zitten met je ogen dicht en je door de melancholieke klanken en tekst laten meevoeren naar een regenachtig zondagmiddaggevoel. No Man’s Land werd gebracht in een lekkere rockuitvoering en ging over in het van oorsprong tere Golden Hair, dat nu eveneens stevig werd uitgevoerd. Naast een stevige sound werd er met veel emotie gezongen. Dark Globe vervolgens is al een heel gevoelig nummer, maar als de gitarist zijn muziekinstrument laat meegaan in de emotie, krijg je helemaal kippenvel. Wat dan ook gebeurde. De zin ‘wouldn’t you miss me, wouldn’t you miss me at all’ werd heel klein gezongen, waardoor de tekstinhoud in kracht toenam. Bij Opel werkten de muzikanten naar een climax toe om vervolgens weer de rustige draad op te pakken en verder te kabbelen. En het werd lente: ‘Spring’ startte met een eigen nummer van MOTB, gevolgd door de Barrett-songs Late Night, Gigolo Aunt en Feel met door je ziel snijdende gitaarklanken. Bij de epiloog High Hopes, part 2 werd gerefereerd aan allen die er niet meer zijn. Ook een toegift ontbrak niet: MOTB met symfonisch orkest speelde Baby Lemonade. Na afloop van het concert werd zus Rosemary een grote bos bloemen aangeboden, terwijl op het filmscherm Syd’s schilderij Roses in Vase werd getoond.

Al met al vond ik het een heel bijzondere avond die ik voor geen goud had willen missen. Het was een dag waarop Roger Keith (‘Syd’) Barrett de eer kreeg die hij verdiende en waarbij maar weer eens duidelijk werd wat voor uniek mens hij was en wat hij ons aan prachtige en bijzondere muziek heeft nagelaten.

De Barrett-familie plaatste in het programmaboekje een stukje tekst dat ik graag met de lezers van dit artikel wil delen. Ik laat het onvertaald, zodat de kracht van de woorden intact blijft.

“Syd Barrett, our brother Rog, was huge fun, a natural clown with a vivid imagination. Throughout his life, even into his later years after the return to Cambridge, Syd saw music and art as the way to explore his world. Always he would be pushing the boundaries to see what might be round te next corner. That said, we have to admit that Syd was often a challenge to live with. He experienced the world in a very individual way that sometimes made life difficult. Regardless of all that, we remember him with great affection, and are extremely proud of his contribution to the music world.”

Film

Volgens berichten op internet vond er voorafgaand aan ‘Syd Barrett - A Celebration’ - als onderdeel van het 36th Cambridge Film Festival - in Cambridge op 21 oktober jl. een speciale filmnacht plaats. Vertoond werd een serie van korte films over Syd, plus de documentaire Get All That, Ant? Deze docu gaat over de swingende 60’s en is gemaakt door Syd’s (school)vriend en Antony Stern. Verder werd vertoond A very special thing to me: Syd Barrett and The early PF on film (90 min). Met jamsessies, live BBC-optredens en bijzondere opnames gemaakt door vrienden. De inhoud van deze film zou je dichter bij de ‘60 Floyd brengen. Als aanvulling op deze filmpremière organiseerde Cambridge Live in samenwerking met iSpySydinCambridge.com, op 27 oktober Floyd- en Syd-gerelateerde wandelingen door Cambridge.

Tekst: Astrid Marquenie

Foto’s: Willem G.

Foto's van dit evenement zijn te vinden op onze fotopagina (ook toegankelijk voor niet Facebook gebruikers)








Posted in Verhalen

"Syd Barrett - A Celebration door Astrid Marquenie" | Login/Creëer een profiel | 0 opmerkingen
De schrijver is verantwoordelijk voor de inhoud van zijn berichten.

Gasten mogen geen opmerkingen plaatsen, registreer a.u.b.