Pink Floyd Fans Nederland

Verhalen: David Gilmour @ Oberhausen (19-09-2015) door Hansz

Geplaatst op Monday 21 September @ 22:32:07 GMT+1 door floydiantheo

Ik heb lang uitgekeken naar deze show, waarvan de voorverkoop al in maart dit jaar was. En hoeveel mazzel kun je hebben dat je dan ook nog vooraan zit, recht voor de meester zelf.

In 2006 in de HMH in Amsterdam was ik er later bij. Toen zaten we bijna achteraan. Op zich niks mis mee, maar ik mag graag de onderlinge interactie van de bandleden zien. En omdat Gilmour geen gebruik maakt van videoschermen waar ze zelf op geprojecteerd worden.


We (mijn zoon Marcel was mee) waren al mooi op tijd in Oberhausen. En vanaf 18.00 uur waren er al een aantal fans op onze fan-meeting afgekomen. Leuk om leden van PFFN zelf weer eens te spreken.

Een uur of zeven besloten we naar binnen te gaan. Wat me opviel was dat het podium niet te hoog was. Wat een nadeel zou zijn als je vooraan zit. Bij het zien van het ronde scherm kreeg ik al een kippenvel moment.

Het was iets over achten toen de zaalverlichting uit ging. Nog voordat Gilmour zelf het podium betrad al een groot applaus.

De dag voor deze show was ook zijn 4e soloalbum Rattle That Lock uitgekomen. Een aantal van deze songs werden natuurlijk ook gespeeld. Geopend werd met het intrumentale 5 A.M. Erg mooi gitaarwerk, begeleid door een orkestband. Doet me wat denken aan de intro van Shine on .

Na de titelsong van het gelijknamige album Rattle That Lock, een prachtig Faces Of Stone. Mooi subtiel begin met alleen piano en akoestische gitaar. Mooi nummer met op het eind een Gilmour waardige solo.

Wish You Were Here waarbij Roxy-Music gitarist Phil Manzanera de intro verzorgd. Een nummer wat niet mag ontbreken.

A Boat Lies Waiting had van mij niet in de setlist opgenomen hoeven te worden. De samenzang is knap gedaan maar ik heb er niks mee.

Na The Blue (On An Island cd), 2 songs van Dark Side Of The Moon. Money met de bekende projecties. Gilmour is verrassend goed bij stem. En ook de hogere tonen kan hij in dit nummer goed aan. Natuurlijk bijgestaan door zijn geweldige band die louter uit gerenommeerde muzikanten bestaat. Bijvoorbeeld bassist Guy Pratt en alleskunner Jon Carin. Na een Us And Them voor mij het hoogtepunt van de eerste set. In Any Tongue van het nieuwe album wat erg rustig opent met een fluitende Gilmour. Goed gezongen en met een laatste solo die niet veel onderdoet voor de solo der solo’s (Comfortably Numb)

Bij de drumset van Steve DiStanislao had ik de bel al zien hangen. High Hopes sluit de eerste set af.

De pauze duurt niet lang en voor ik op mn plaats zat was het zaallicht al weer gedoofd. En om maar gelijk met de deur in huis te vallen, Astronomy Domine bombardeer ik tot hoogtepunt van de gehele set. Wat een power, licht en timing. Werkelijk fenomenaal.



Deze uitvoering gaat bij mij in de boeken als beste uitvoering ooit gezien/gehoord te hebben. David die van geen ophouden weet op zijn begerenswaardige Telecaster. Wat een geluid kan die man creëren. Ook het basgeweld door Guy Pratt voel je gewoon op de voorste rijen.

Shine On You Crazy Diamond (1-5) waarbij de zaal uit zijn dak gaat. Ook Gilmour weet dat hij het publiek altijd een plezier doet om dit nummer te spelen. Geweldig gitaargeluid en zang. Dick Parry op sax vond ik trouwens meer Floydiaans overkomen dan de huidige saxofonist.

Fat Old Sun is ook zo’n oldie die het altijd goed doet. Zelf door Gilmour geschreven begin jaren 70. Rustig openent en in het tweede deel weer een geweldige gitaarsolo.

Coming Back To Life is onlangs als extra song toegevoegd tijdens deze tour. Een nummer van het Division Bell album. Gilmour had wel wat moeite tijdens de zang om de hoge tonen er uit te persen. Het kwam uit zijn tenen.

Na On An Island van het gelijknamige album, het dieptepunt van de show en het nieuwe album. The Girl In The Yellow Dress. Een jazzy slow-song wat, als je het mij vraagt, niet op een Gilmour plaat thuis hoort. Geen idee waarom hij dit heeft gedaan. Misschien heeft zijn vrouw Polly toch wat te veel invloed op hem. Lol



Zoals Theo het onlangs verwoorde op facebook: ‘It’s boring, not Gilmourish’. Not for a rock concert, but good for a Sunday afternoon at Buckingham Palace, while drinking tea with a biscuit’ ;-)

Dat zelfde gevoel heb ik bij het eerste deel van Today. Maar het tweede gedeelte gelukkig toch weer een swingende sound met goede zang en gitaarwerk. Deze band is een geoliede machine en erg goed op elkaar ingespeeld waarbij de Maestro steeds de regie houd.

En over ruig gesproken, dan is dat wel bij de volgende song. Sorrow klinkt zo goed. Op een klein begin momentje na dan) Geweldig hoe hij met zijn bekende black Strat dit nummer begint.

En over gitaar intro’s gesproken, de volgende mag er ook zijn. Bij Run Like Hell gaat de zaal volledig uit zijn dak. Fel gekleurde spots die alleen op Gilmour gericht zijn en op het ritme van zijn gitaargeluid. Prachtig.
Guy Pratt, die Gilmour ook vocaal begeleid. De gehele show was het licht en geluid prima voor elkaar. Goed te merken was dat zijn crew een geoliede machine is. Vooraan werd je regelmatig weggeblazen door de rij speakers voor het laag. Maar dat mocht de pret niet drukken.

De band verlaat het podium. Dan gaat het publiek in Arena echt los. Onder luid applaus komen ze terug voor een toegift.

Time en Breathe (reprise) worden foutloos gebracht. Dit alles begeleid door de bekende projecties die hij ook tijdens de Pulse-tour gebruikt heeft.
Dan is afsluiten met Comfortably Numb bijna een must. Jon Carin die het Roger Waters gedeelte zingt. Op het moment dat hij zijn solo’s inzet, wordt Gilmour zelf en pakweg 15 man (waaronder onszelf) die vooraan in de zaal zitten zo in het licht gezet dat je niks meer ziet. Dan maar met je ogen dicht genieten van zijn laatste uitspatting.

Het is over en de zaal ontploft bijna van het enthousiasme.



Gilmour horen is een belevenis. Een perfectionist in wat hij over wil brengen. De setlist is voor echte Gilmour fans een tegenvaller. Eigenlijk vind ik het ook verbazend dat hij geen nummer gespeeld heeft van zijn eerste 2 solo albums (David Gilmour & About Face) Hij zal zijn redenen er wel voor gehad hebben. Wel weet ik dat hij velen blij maakt om de grote Floydsongs toch uit te voeren. Ik behoor ook tot die groep. Zoals Gilmour ooit in een interview zei ‘ The only thing that matters is to move people’. Daarin is hij ook in Oberhausen zeker weer geslaagd.

Er staan nog een aantal shows op het programma. Waaronder een aantal dagen in het Londense Royal Albert Hall. Theo en Stefan gaan daar naartoe.
Het zou me niks verbazen als het volledige orkest van de poolse dirigent Zbigniew Preisner daar ook is. (Gdansk dvd) Misschien ook wel een gast-artiest

Wij hebben enorm genoten van zijn optreden afgelopen zaterdag. Wie weet voegt hij volgend jaar toch nog een aantal shows toe en komt hij terug naar Europa en Nederland.

Hansz, Heerenveen 21-9-2015








Posted in Verhalen

"David Gilmour @ Oberhausen (19-09-2015) door Hansz" | Login/Creëer een profiel | 0 opmerkingen
De schrijver is verantwoordelijk voor de inhoud van zijn berichten.

Gasten mogen geen opmerkingen plaatsen, registreer a.u.b.